wczesniej bylam wierzaca ale byla to taka wiara nie wiara do kosciola chodzilam bardziej z obowiazku a nie po to zeby uczestniczyc we mszy sw i brac w niej udzial , nie kierowalam sie w zyciu przykazaniami i w ogole religia nie byla dla mnie az tak wazna jak teraz.Zawsze tak było?
mozna powiedziec ze nawrocilam sie w strone wiary w naprawde przelomowym momencie mojego zycia bo wtedy kiedy mialam straszna depresje w swoim zyciu. Tak na dobra sprawe to chorowalam na depreche od jakis 3 lat chodzilam po psychologach ale bez zadnych rezultatowCzy może zwróciłaś się w stronę wiary w jakims konkretnym momencie?
bylam juz podlamana tym wszystkim nie widzialam sensu zycia. Pewnego dnia spotkalam siostre mojej najlepszej kolezanki i opowiedziala mi ze tez kiedys chorowala na depresje i bardzo pomogly jej spotkania takiej wspolnoty przyparafialnej co sie zwie Odnowa w Duchu Swietym i, ze jak bym chciala to moge przyjsc zobaczyc i jak mi sie spodoba to chodzic na te spotkania. Wybralam sie na 1 spotkanie niechetnie , ale spodobalo mi sie to spotkanie i bardzo sie wciagnelam w to wszystko. Na obecna chwile nie wyobrazam sobie funkcjoniowania bez spotkan OwDS. No i od tych spotkan wszystko sie zaczelo. Zmienilam podejscie do wiary o 360 stopni nawet moj chlop mi teraz wypomina ze zbyt radykalnie trzymam sie tej wiary,Boga i porzykazan ale na obecna chwile inaczej nie potrafie.Nad pytaniem musze chwile pomyslec
[ Dodano: 2010-05-02, 15:36 ]
pytanko kieruje do Lolka000
Widzialam twoje zdjecia i musze przyznac ze bardzo mi sie podobaly. Jestes dziewczyna o bardzo fajnym i niespotykanym typie urody w zwiazku z tym moje pytanie brzmi: co bys zrobila gdyby jakis magazyn dla panow np. playboy zaoferowal ci rozbierana sesje i w zamian jakies super wysokie wynagrodzenie. zgodzilabys sie na taka sesje czy podziekowalabys. jak zareagowalby na to twoj narzeczony
:->
, po drugie ja bym nie chciała gdyż uważam, że moje ciało może oglądać tylko jeden facet 
, a po trzecie nie mam aż tak wysokiej samooceny 
)
)
Wtedy chyba klapki spadły mi z oczu i zaczęłam dostrzegać to czego wcześniej widzieć nie chciałam- mianowicie, że nasz związek jest trochę dziwny... nigdzie razem nie chodzimy, ja nie znam praktycznie żadnych jego znajomych, na każdą imprezę on chodził sam, prawie wcale nie mówił mi co się dzieje w jego życiu. I wtedy właśnie dotarło do mnie, że ja, w obawie, że on mnie zostawi, zrobiłam się uległa i na wszystko się zgadzałam. Nawet nie potrafiłam powiedzieć tego co mi leży na wątrobie. I chyba właśnie wtedy doszłam do wniosku, że tak być nie może, że z moim zdaniem tez należy się liczyć i trzeba walczyć o swoje 
Najpierw to bym musiała P. przytrzymać żeby do rękoczynów nie doszło 
A jak już bym go posadziła przygniatając własnym ciężarem, żeby znowu nie wstał 
to powiedziałabym temu panu, że albo to fatalna pomyłka albo sobie ze mnie jaja robi (a dyskretnie rozglądałabym się za ukryta kamerą 
