450 odpowiedzi w tym temacie

[oOmikuniaOo]

jej dziewczynki nie wiem jak wy sobie radzicie z taką tęsknotą jak wasi faceci wyjeżdżają na tak długo.. ja z moim nie widze się juz 4 dzień i nie wytrzymuje a tu jeszcze 4 dni.. ja tu tak tęsknie po tygodniu to wyobrażam sobie co wy czujecie po takim czasie...

[calineczka]

oOmikuniaOo pozwolę sobie zauważyć , że o tęsknocie mamy inny temat
tesknota-vt61,135.htm

[cerrata]

nie wiem czy mogę nazwać to związkiem na odległość, bo jej w sumie jakoś specjalnie nie odczuwam
dzieli nas aż 16 km (od granic Wrocławia), 15 minut pociągiem, 20 samochodem albo z godzinę, półtorej rowerkiem
jest ok
mi się to nawet podoba, bo jest ta minimalna tęsknota, ta radość , że on PRZYJEŻDŻA a nie przychodzi

chyba nawet nei chciałabym żeby mieszkał we Wrocławiu

[Kaś]

Byłam w takich związkach 2 razy.Nie udało się,ale kimże ja jestem by twierdzić,ze to niemożliwe,tylko dlatego,że mi nie wyszło .
To ciężki kawałek chleba,ale wydaje mi się ,że przetrwanie takiego związku jest możliwe.Potrzeba po prostu sporo dojrzałości,dobrej woli,siły psychicznej i zaufania.
Są tego wady...gdy widzimy,że coś jest nie tak,nie można po prostu wziąć za fraki i zarządać wyjaśnień.To straszliwie flustrujące.Moim zdaniem taki związek na odległość może być tylko stanem przejściowym...ciągnięcie latami stanu,w którym związek jest oparty głównie na telefonie i gg mija się z celem.
Zależy też jaka odległość.Moją kuzynkę i jej chłopaka dzieli 200 km.Widują się co tydzień.Wydaje mi się,że to norma.

[oll_03]

Ja od trzech tygodni jestem w takim związku.. więc za wiele na ten temat jeszcze nie mogę powiedzieć.
Dzieli mnie z moim chłopakiem ok 350 km, wyjechał aby zająć sie swoją pasją - koszykówką. Na te trzy tygodnie przyjechał do mnie dwa razy (ale tylko na jeden dzień, bo podróż zajmuje reszte weekendu:/), póki co jest bardzo dobrze, ale wiem że od października nie będziemy się tak często widywać, zacznie się sezon, mecze w weekendy, turnieje itp...
Ale my nawet nie przyjmujemy do siebie wiadomosci że mogłoby się coś nie udać chociaz jesteśmy młodzi (Adam to moja pierwsza prawdziwa miłosć), staramy sie ze wszystkich sił aby było między nami jak najlepiej codzienne rozmowy na skypie, tysiące smsów i jakoś leci...

[klaudia20]

ja jestem ze śląska, a mój narzeczony z półwyspu helskiego.
ja mam 20 lat, on 28 skończy w październiku.
jesteśmy ze sobą już od 8 lutego 2006 i nie potrafimy sobie życia bez siebie wyobrazić.
kochamy się bardzo i nasza miłość przetrwała...
czasem było ciężko, ale daliśmy rade...
a poznaliśmy przez telefon, bo zaczęłam do niego smsy pisać będąc jeszcze we wcześniej związku...
a po zerwaniu to jemu wypłakiwałam się w słuchawkę...
okazał się dobrym powiernikiem:)
w sobotę bierzemy ślub:)

[klaudia20]

no ja przyjeżdżałam na długie weekendy, ferie, wakacje...
czasem po prostu nie szłam do szkoly...
on brał urlopy...
tak wychodziło ponad tydzień miesięcznie...

[cerrata]

a to nie mało?

[klaudia20]

musieliśmy się cieszyć tym co mieliśmy...
teraz jesteśmy od kwietnia non stop razem...

[cerrata]

ahaaa! a ja myślałam, ze wy dalej tak na odległość
to fajnie!
na pewno się cieszyliście, jak tak rzadko się widywaliście..

[klaudia20]

tak szczególnie jak się pokłóciliśmy...
ale jak się spotykaliśmy to byliśmy w siódmym niebie...

[br0ken]

Związek na odległość? hmm można powiedzieć, że to jest dobra metoda na to aby sprawdzić jak bardzo się kogoś kocha i czy ten związek ma sens.

A więc mam 25 lat i około 4 lata temu byłem w związku na odległość. Fakt mała różnica bo tylko 25 km, ale Ona była młodsza o 4 lata. Co tydzień spotkania później dowiedziałem się, że mnie zdradzała ze swoim przyjacielem i tak 9 miesięcy przestało istnieć w tydzień czasu... , teraz jestem w związku z Kasią od prawie 2 lat i oboje mieszkamy w Irlandii. Byłem tu najpierw sam i po miesiącu ją do siebie ściągnełem

[klaudia20]

Do związku na odległość trzeba podejść w odpowiedni sposób.
Ja przyznaje, że na początku podchodzilam do naszego związku z rezerwą i myślałam, że tego nie wytrzymamy...
Ale okazało się zupełnie inaczej...
A pomogło nam w tym zaufanie i po prostu prawdziwa miłość.
Bez tego nie dalibyśmy rady...

[NudnaBaba]

A ja chyba w taki związek się wpakowałam.
Tylko jest kłopot z dojazdami, ale jako zgadamy się i jest dobrze

tak szczególnie jak się pokłóciliśmy...
ale jak się spotykaliśmy to byliśmy w siódmym niebie...

bo najlepiej razem

[Madzia81]

A ja chyba w taki związek się wpakowałam.

to co się nie chwalisz nic? ;>
jaka to odległość?

[NudnaBaba]

Odległość ani taka duża, bo 50km.
Ale on uważa, ze dla niego to trochę dużo

[Madzia81]

50km

no to zależy co do siebie czujecie....jeśli jest już to naprawdę fajne, to warto spróbować a jeśli tylko trochę sympatii...to po prostu nie będzie Wam się chciało dojeżdżać. to jednak 100km w obie strony...

[martula]

Ja należę do grona osób, które są w związku na odległość. Ktoś już napisał, że najgorsze jest to, że gdy mam zły dzień, nie mogę tak poprostu się do niego przytulić. Tylko muszę to wytrzymać... dla nas. :->
Oczywiście gdy się spotkamy, to nadrabiamy te nasze tęśknoty. Najgorsza właśnie ta tęśknota, ten brak drugiej-bliskiej osoby obok.
Dzieli nas 100km, generalnie widujemy się co dwa tygodnie, czasami wypadnie co 3. Wiecie co było jak dotąd najgorsze? Gdy mój TZ wyjechał do Holandii na 3 tygodnie i niby to było tyle samo czasu co wcześniej, ale to było najdłuższe 3 tygodnie w moim życiu. Każdy dzień był jak miesiąc. Ta świadomość, że nie mogę ot tak sobie pojechać do niego. Rozryczałam się gdy go zobaczyłam i powiedziałam, że nigdy więcej nie pojedzie zagranicę beze mnie. Ech nikomu nie życzę takich rozstań, tej tęsknoty.

pozdrawiam