146 odpowiedzi w tym temacie

[halynka]

Pewnie z domu,bo to jednak rodzice powinni wychowywać dzieci,tłumacząc co dobre,co złe.Co wolno a co nie.

No niby z domu, ale chodzi o to, że my możemy dwoić się i troić, żeby porządnie wychować nasze dziecko, ale znajdzie się takie 'niewychowane' bo np. rodzice nie mają dla niego czasu. I jeżeli taki dzieciak wyrobi sobie pozycje lidera, to nasze dziecko 'nauczy' szybko życia. To nieuchronne. I co rodzic ma poradzić?

[viola]

To nieuchronne. I co rodzic ma poradzić?

Wydaje mi się,ze dużo rozmawiać z dzieckiem,by mieć z nim jak najlepszy kontakt.

[elizabeth]

Wydaje mi się,ze dużo rozmawiać z dzieckiem,by mieć z nim jak najlepszy kontakt.

Jasne, że tak, ale to nie uchroni go w pełni pred wpływem innych ludzi. Czy tego chcemy czy nie charakter i zachowanie dziecka kształtować możemy tylko w pewnym stopniu.

[magdaaaaa]

Czy tego chcemy czy nie charakter i zachowanie dziecka kształtować możemy tylko w pewnym stopniu.

i do pewnego wieku potem to nasze wychowanie idzie w parze z wychowaniem przez otoczenie

[Aspirynkaaa]

Młoda dostała na święta tony zabawek. Pewnie drugie tyle dostanie na chrzest. Większość jest do wykorzystania za kilka miesięcy, bo na razie jest za malutka. 

Wszystkie ustawiłam u niej w pokoiku, żeby na nią poczekały. Często jednak odwiedzają nas ludzie ze starszymi dziećmi, które pierwsze co to biegną do pokoju dziecięcego po zabawki. Z jednej strony chciałabym, żeby umiała się dzielić itp., ale z drugiej uważam, że skoro zabawki są jej, to jej należy się przywilej pierwszeństwa zanim zostaną poniszczone. Jak uważacie? Pochować? Czy pozwolić dzieciom na korzystanie z nich? Szkoda, żeby się zniszczyły zanim ona do nich dorośnie.

[inqaa]

@Aspirynkaaa ja bym pozwoliła się bawić. Do tego czasu, kiedy ona do nich dorośnie to dostanie pewnie milion innych zabawek, poza tym takie dziecko pewnie nawet nie zorientuje się, że jego ukochana zabawka ma 3 rysy z boku. Takie jest moje zdanie, ale może uważam tak dlatego, że ogólnie dzieci u mnie w rodzinie dostają zdecydowanie zbyt dużo zabawek, którymi po niedługim czasie nie są już zainteresowane

[Aspirynkaaa]

Tylko że ja nie o 3 rysach z boku, ale np. po ostatniej wizycie został nam chodzik pchacz bez koła i książeczka śpiewająca wierszyki z pogryzdaną jedną stroną..
Sama pamiętam, że nie niszczyłam zabawek i byłam bardzo zła jak mama kazała mi się dzielić z kuzynami, a oni zawsze mi coś popsuli.

[elizabeth]

@Aspirynkaaa dla mnie zależy ile dzieci mają. Maluchom nieco tylko starszym od Twojej córeczki niczego bym nie odmówiła. Za to kilkulatkom już można tłumaczyć. Może zostawić na wierzchu część zabawek? Bo faktycznie to różnica kiedy zabawki były używane a kiedy są zniszczone.

[Aspirynkaaa]

@elizabeth no właśnie staram się tłumaczyć, ale kurcze głupio tak, kiedy ja i Brzydki ciągle nad dzieciakami stoimy i tłumaczymy, a nie ich rodzice.   Zresztą ja przeważnie mam młodą przy cycku, robię kawę czy jakieś jedzonko dla gości, podtrzymuję rozmowę i chyba nie mam czasu i ochoty jeszcze tych zabawek pilnować.   W takiej sytuacji łatwiej schować.

 

Może zostawić na wierzchu część zabawek?

Tak mieliśmy od zawsze, więc dzieci zawsze miały zajęcie. I chyba tak zostanie. Resztę schowam i wyciągnę jak młoda dorośnie. Wtedy niech się bawią.

 

Maluchom nieco tylko starszym od Twojej córeczki niczego bym nie odmówiła.

No to jasne Kilkulatki rzucają i niszczą, bo przecież nie będą takiego pchacza prawidłowo użytkowały skoro potrafią chodzić.  A taki maluszek to coś innego. 

[Wisienkowa]

@Aspirynkaaa moim zdaniem powinnaś pochować większość, a zostawić kilka takich może już właśnie zniszczonych ostatnio, niech się bawią. Może jestem egoistką, ale to zabawki Twojego dziecka a nie innych dzieci i jednak Twoja Młoda powinna mieć pierwszeństwo. 

[wloczykijka]

Wg mnie powinnas pocjowac czesc zabawek. I tyle... zostawic te ktore moga uzyc..
A wg mnie najlepiej zamykac drzwi od pokoju malej i uczyc by nie wchodzily bez pozwolenia.. mimo wszysko

[inqaa]

@Aspirynkaaa no jeśli dzieci faktycznie aż tak je niszczą a rodzice w ogóle nie zwracają im uwagi, to również uważam, że powinnaś tylko niewielką ich część zostawić a resztę pochować chowanie wszystkich też jest bez sensu, bo dzieciaki zanudzą się u was na śmierć i będą rozrabiać gdzie indziej a nie tylko w pokoju z zabawkami

[roksana0592]

Wychowanie dziecka na pewno nie jest łatwe ale może być bardzo ciekawe i satysfakcjonujące dla nas samych kiedy nasze pociechy dorastają i stają się wyjątkowymi ludźmi:) Warto okazywać dziecku wiele miłości i troskę aby czuło się bezpiecznie, ale również warto pokazać mu jak można się bawić i jak wiele może się samo nauczyć przez doświadczenia, by później w przyszłości miało pomysł na siebie i na swoje życie Dlatego uważam, że dobrym sposobem jest zapewnienie dziecku od czasu do czasu pewnych rozrywek albo pozwolić mu uczęszczać na dodatkowe zajęcia, które może akurat go zaciekawią ale przede wszystkim sprawdza jego siły psychiczne oraz fizyczne

[halynka]

@Aspirynkaaa ja bym pochowała, a zostawiła tylko te którymi "mogą się bawić".

[Aspirynkaaa]

U nas w domu bunt na całego. Młodej słownik mógłby się ograniczać do dwóch słów - 'nie' i 'siama'.
Nagle uznała, że nie będzie się niczym dzielić. Nie będzie też chodzić za rękę. Nie będzie siusiała na nocnik, ale pampersa też nie będzie zakładała.
Twardy zawodnik mi się trafił. Po mnie taka uparta, ja to widzę. Na początku byłam w szoku, gdzie moja kochana córeczka. Ale już jest coraz lepiej, z każdym dniem bardziej udaje mi się to opanować.
Tylko oby szybko minęło, bo się wykończę.

Jedyną osobą, z którą ZAWSZE się podzieli jest siostra.

[elizabeth]

Po rozmowie z @inqaaaa o biciu dzieci przeczytałam komentarze na 1 stronie tego tematu i jestem w szoku.

Nie uderzyłam nigdy syna, jesteśmy z mężem zgodni że nie będzie żadnych klapsów - bicie to wyraz bezsilności rodzica, nie metoda wychowawcza. 

Użytkownik Wisienkowa edytował ten post 01 sierpnia 2018 - 11:30

[Wisienkowa]

bicie to wyraz bezsilności rodzica, nie metoda wychowawcza. 

A czym innym można wyrazić bezsilność rodzica? Co wtedy gdy dziecko przegina? Ja nie popieram bicia, bo sama pamiętam, że mi to nic nie dawało pozytywnego. Ale rozumiem pobudki rodziców ku temu jak obserwuję niektóre dzieci.  

[inqaa]

A czym innym można wyrazić bezsilność rodzica? Co wtedy gdy dziecko przegina?

Małe dziecko i tak nie zrozumie dlaczego ktoś je bije. Jedyne co, to rodzic da upust swojej złości i tyle.

Większym dzieciom trzeba tłumaczyć, tłumaczyć i tłumaczyć, bo klaps spowoduje jedynie strach przed biciem i nie sprawi,  że dziecko zrozumie jak powinno się zachowywać lub co robi źle.

Nie mam jeszcze dzieci, ale mam nadzieję, że gdy będę je mieć to nigdy nie przyjdzie mi do głowy, żeby dać mu klapsa 

[Aspirynkaaa]

@Wisienkowa jest taka teoria, która mówi, że dzieci nie powinno się karać. A tylko tłumaczyć i sprawić, żeby dziecko samo chciało zachować się dobrze, a nie pod presją kary. I w teorii to ja w to wierzę, że tak by było najlepiej. ALE nie zawsze się tego trzymam, Młoda nie raz stała w kącie - z mojej bezsilności, bo po prostu nie przychodziło mi do głowy nic mądrzejszego w danej chwili, a jednak jakoś poradzić sobie trzeba. Jednak widzę, że jeśli my jako rodzice, traktujemy Młodą jak człowieka, tak normalnie, tłumaczymy jej po raz kolejny, dlaczego zrobiła źle, mówimy o konsekwencjach, każemy naprawić (przeproś, przytul, pozbieraj, wytrzyj), to długoterminowo przynosi to lepsze efekty niż nawet najdłuższe stanie w kącie.
Dla nas niektóre rzeczy są oczywiste, a dla dzieci nie muszą być. Młoda mnie gryzła, a ja na nią krzyczałam, że nie wolno. A przestała po jednym razie jak jej powiedziałam 'mamusia ma teraz ałka, zobacz'. Wcześniej chyba o tym nie pomyślała..

[Wisienkowa]

A co z czyimś dzieckiem? Zdarzyło mi się, że widziałam 5 -letnią dziewczynkę bijącą psa po głowie kawałkiem drewna (takiego na opał), krew się we mnie zagotowała, wzięłam jej to drewno i mówię, żeby tak nie robiła to ona w śmiech, potem mówię spokojnie, że psa to boli, a ona na to, że wie i będzie tak robić. Powiedziałam, że zaprowadzę ją do domu i opowiem rodzicom i tata zabroni jej pójścia na spacer z nami. A ona w smiech i że tata i tak jej pozwoli.  Biegała jak oszalała i widziałam, że koleś prawie się złamał pod jej błaganiami, ale koniec końców nie poszła, bo tata jej wymyślił lepsze zajęcie w domu.