dziekuje

no i rzeczywiscie KOFFFAM elfy, drowy, faerie, leprechauny, halfingi, gnomy, krasnoludy, duergary a nawet orki, gnole, koboldy, erynie, yochlole.........chociaz moze nie....yochlolow nie koffam

i te wszystkie inne bajeczne i mityczne postacie
[ Dodano: 2007-08-09, 10:51 ]ps jesli chodzi o jezyk elfów

mam cosik dla was

tylko poszukam bo gdzies mi wcieło

normalnie uno momento
[ Dodano: 2007-08-09, 10:53 ]oki znalazłam

Sindarin jest językiem, którym posługiwały się Szare elfy. Ma on te same korzenie, co Quenya, Telekin i Nandorin. Sindarin miał wiele dialektów ten z III ery wywodził się z Falathrinu.
Lekcja I
Zacznijmy od wymowy. Jest to dość ważny element mowy.
C zawsze czytamy jak k.
CH tak jak w słowie Bach.
TH jak w these, bardziej jak d
F jak f, przy czym końcowe F (jak np. w słowie Gandalf) będzie ono czytane jak v.
G jak w get.
H jak w house.
L jak w let.
NG jak w finger.
PH jak f.
R, zawsze jest ono mocnym r. Nigdy nie zanika przy wymowie.
TH jak w thinking (czyli f wymawiane z językiem między zębami).
TY jak w tune¸ czyli coś w pobliżu tju
V jak v, nigdy nie jest ono końcowe.
W jak angielskie w, czyli ł
To by było na tyle z wymową

. Teraz może akcent.
Akcent w Sindarinie zazwyczaj kładziemy na ostatnia sylabę gdy słowo nie jest dłuższe niż dwie sylaby. W dłuższych wyrazach kładziemy akcent na drugą sylabę od końca gdy w słowie mamy dyftong(ae) lub długa samogłoskę (e z kreseczką

). Gdy tak nie jest akcent kładziemy na trzecia sylabę od końca.
Lekcja II
Teraz dowiecie się jak tworzyć liczbę pojedynczą i mnogą
Liczba pojedyncza w Sindarinie ciężko jest rozróżnić liczbę pojedynczą od mnogiej. Nie ma w niej odpowiednika Angielskiego „a” i „an” czyli edhel jest to i Elf i „an” Elf . O istnieniu „a” i „an” w zdaniu trzeba się po prostu domyślać z kontekstu .
Liczba mnoga w liczbie mnogiej słowa przechodzą lekką zmianę. Samogłoski i dyftongi zmieniają się . ( Dyftongi w Sindarinie to I E EI UI AE AI ). Zmieniają się one w zależności czy są na końcu zdania czy na początku
Sylaby początkowe
A > E (Aran > Erain; Król > Królowie)
O > E (Orod > Eryd; Góra > Góry)
U > Y (Tulus > Tylys; Topola > Topole)
AO > OE (yyy nie znam żadmego przykalu

Końcowe Sylaby
A > AI (Cam > Caim; Ręka > Ręce)
AR > ER (Car > Cer; Dom > Domy)
ANG > ENG (Fang > Feing; Broda > Brody)
AL > EIL (Alph > Eilph; >Łabądź > Łabędzie)
E > I (Sell > Sill; > Córka > Córki)
é > í (Téw > Tíw; > Litera > Litery)
IE > I (Iest > Ist; Życzenie > Życzenia)
O > Y (Onod > Enyd; Ent > Entowie)
ó > ý()
IO > Y (Thalion > Thelyn; Bohater > Bohaterowie)
U > Y (Rusc > Rysc; Lis > Lisy)
ú > UI (Dűr > Duir; Ciemność > Ciemności)
AU (czasem AW) > OE ( Naug > Noeg; Krasnolud > Krasnoludy)
Lekcja III
Po pierwsze: w Sindarinie występuje parę mutacji. Mutacje najczęściej wywołują specyficzne słowa, a ich efektem jest zmiana pierwszej litery w następującym słowie.
Jako pierwszą omówię lenicję . Słowa, które ją powodują to:
ADEL 'za, na tyle' AB 'po, za, następujący' AM 'u gory, powyżej, nad' ATH- 'po obu stronach, w poprzek' ATHRA- ' w poprzek ' BE 'według, wedle, jak (coś)' DAD 'dół' DI 'pod, poniżej' GO- (GWA-) 'razem, wraz z' NA 'do, w kierunku, przy, z, przy' NU (NO) 'pod' TRI 'przez, bezpośrednio' U- 'nie, bez'
Lenicja występuje też w zbitkach (gil + calad = Gil Galad), w przymiotnikach opisujących rzeczownik (eryn + morn = Eryn Vorn; Ciemny Las) i przy rzeczownikach będących 'celem' czasownika.
A oto tabela mutacji:
B > V
BL > VL
BR> VR
C > G
Cl > GL
CR > GR
D > DH
DR > DHR
F > F
G > '
GL > 'L
GR > 'R
GW > 'W
H > CH
HW > CHW
L > L
LH > THL
M > V
N > N
P > B
PR > BR
R > R
RH > THR
S > H
T > D
TH > TH
TR > DR
B > M
D> N
G > NG
Lekcja IV
Teraz może coś o przymiotnikach. Przymiotniki w sindarinie wyglądają podobnie jak w Ang. Tylko ze wpierw mamy rzeczownik pozniej przymiotnik np. Emyn – wzgorza Gelin – zielone . Przymiotnik który opisuje rzeczownik ulega lenicji i zgadza się tez liczba z rzeczownikiem dlatego jest Gelin, a nie Galen. Jeśli chcemy chcemy jakiegoś rzeczownika zrobic przymiotnik musimy dodac do niego którąś z końcówek. –eb – ren –ui
Która zostanie użyta zależy wyłącznie od Was:) Innymi słowy wybierajcie tą, która najlepiej pasuje co do brzmienia:)
STOPIEN WYŻSZY I NAJWYŻSZY
an-
Ten przedrostek dodaje się przy stopniu wyższym, np. : celeg (szybki) > angeleg (szybszy)
Przymiotnik ulega wtedy lenicji
-wain
Ta końcówka określa stopień najwyższy, np. : beleg (wielki, wspaniały[great]) > belegwain (najwspanialszy, największy[greatest])
-wain nie sprawia żadnej mutacji w tym wypadku
"Sen" i "Te"
Są to odpowiedniki angielskich słów this i that (to i tamto).
This jest używane do określenie czegoś co jest bardzo blisko,
That używamy, aby określić coś co leży dalej
Sen (to; this) Sin (tamte; these)
Te (tamto; that)) Ti (tamte; those)
A teraz coś mniej pewnego, czyli gdzie, kiedy etc.
Ias - (gdzie )
Ir - (kiedy)
Ian - (kto/co)
Ianen - (jak)
Mas - (gdzie)
Ir -(kiedy)
Man - (kto/co)
Manen - (jak)
Ten typ używa się gdy ktoś o coś pyta, np. : Mas i nost chin? "Where is your house?" (Gdzie jest Twój dom?)
ZAIMKI
Po pierwsze, o zaimku wiemy naprawdę mało , a same te wiadomości są najczęściej spekulacjami różnych ludzi.
Zaimki najczęściej występują jako przedrostek, albo końcówka. Czasem występuje sam, najczęściej gdy ktoś pisze w trzeciej osobie.
Przypadki rzeczowników:
Nominative: Używany dla określenia podmiotu w zdaniu.
Possessive: Używany, aby pokazać, że coś do kogoś należy.
Dative: Używany do pośredniego obiektu zdania.
Accusative: Używany do bezpośredniego obiektu zdania.
Person Nominative Possessive Dative Accusative
1 os. l. poj. im "ja (I)" nîn "mój" nin "ja (me)" nin "ja (me)"
1 os. l. mn. em "my (we)" vîn "nasz" men "my (us)" ven "my (us)"
2 os. z. ech "Ty (you)" chîn "Twoj (your)" hen "Ty (you)" chen "Ty (you)"
2 os. r. el "Pan/Pani (you)" lîn "Pana/Pani (your)" len(le) "Pan/Pani (you)" len(le) "Pan/Pani (you)"
3 os. l. poj. (m, ż) e "on/ona (he/she)" dîn "jej/jego (his/her)" ten "on/ona (him, her)" den "on/ona (him, her)"
3 os. poj. (n) as "to (it)" hîn "tego (its)" san "to (it)" han "to (it)"
3 os. mn. (m, ż) er "oni (they)" rîn "ich (their)" ren "oni (them)" ren "oni (them)"
3 os. mn. (n) ais "one (they)" hîn "ich (their)" sain "one (them)" hain "one (them)"
KOŃCÓWKI ZAIMKOWE
Nie mają one dokładnego odpowiednika w języku polskim. Są to zwykłe zaimki w postaci końcówki, którą się dodaje do czasownika. Znane końcówki zaimkowe to:
1. osoba: -n = "I" (ja)
1. osoba: -m = "we" (my)
2. osoba: -ch ="you" (Ty)
2. osoba: -g = "you" (Ty)
3. osoba: -r = używana, gdy "obiekt" jest w liczbie mnogiej. Czasem, używana jako "they" (oni)
CZAS TERAŹNIEJSZY
Czas teraźniejszy jest raczej prosty
Bronia "endures, is enduring" (trwa, wytrzymuje)
Bronion "I endure" (ja wytrzymuję)
Broniar "They endure" (oni wytrzymują); albo oznacza liczbę mnogą, zależne od kontekstu
Broniam "We endure" (my wytrzymujemy)
Broniach "You endure" (wy wytrzymujecie)
Jak widzicie, końcówki są po prostu dodawane. No, z jednym wyjątkiem. -a, przed końcówką -n (ja) zmienia się na -o. Nie wiadomo, czemu, ale jednak tak jest;)
CZAS PRZESZŁY
Tu już mamy lekką komplikację. Jako, że czas ten ma końcówkę -nt nie można dodać -n, gdyż wyszłoby -ntn. Dlatego, owo -ntn- zmienia się w -nne-.
Broniant "endured" (wytrwał/-a)
Broniannen "I endured" (ja wytrwałem/-am)
Bronianner "They endured" (oni wytrwali/-ły)
Broniannem "We endure" (my wytrwaliśmy/-łyśmy)
Broniannech "You endure" (wy wytrzymujecie)
Uwaga! Czasowniki jak linnant (śpiewa), zamiast zmieniając się w linnanen, skracają się, np:
Linnant "sings"(śpiewa)
Linnen "I sung" zamiast Linnannen
Linner "They sung" zamiast Linnanner, etc.
CZAS PRZYSZŁY
Występuje tu coś, co istnieje w cz. ter. Czyli, przed końcówką -n, końcowe -a zmienia się w -o.
Broniatha "will endure" (wytrwa)
Broniathon "I will endure" (ja wytrwam)
Broniathar "They will endure" (oni wytrwają)
Broniatham "We will endure" (my wytrwamy)
Broniathach "You will endure" (wy wytrwacie)
[ Dodano: 2007-08-09, 10:55 ]mam tez czcionke na kompa z pismem elfow tym z Władcy pierscieni ...ale nie wiem jak to wam zapodac