zewsząd i znikąd

Uwagi: wszystkie moje przepisy są wegetariańskie i bezalkoholowe - dla niektórych risotto bez wina to jakieś świętokradztwo, ale ja alkoholu nie cierpię i nie piję ani odrobiny. Poza tym nie używam np. cebuli, bo jej nie lubię, mam uraz. Bardzo ostro reaguję na zapach octu (odruchem wymiotnym), ktoś mnie kiedyś zapytał: a jak reaguję na obieranie cebuli? - nie wiem! bo nigdy w życiu jej nie obierałam!

Ponadto jestem alergiczką. Wychodzę z założenia, że gdybym miała nie jeść niczego, na co jestem choć trochę uczulona, musiałabym się żywić samą wodą (dlatego jadam pewne rzeczy, co do których wiem, że trochę mnie podrażaniają). Ale jednak na sery uważam, bo od "egzotycznych" serów mogę dostać nawet ostrego ataku. Więc na dobrą sprawę jadam trzy rodzaje sera: ser żółty Hit z Ryk (mój ulubiony, bo ładnie się roztapia i ma przyjemny smak - raczej łagodny, ale nie mdły), mozarellę i okazjonalnie chudy twaróg. Do risotto używam "hita" zamiast klasycznego parmezanu

Risotto z cukinią i grzybami

ryż do risotto (np. arborio), bulion warzywny, przyprawy (pieprz, rozmaryn, tymianek, natka), grzyby suszone, cukinia, ser

Gotujemy ryż z bulionem, grzybam i przyprawami. Tymczasem smażymy cukinię, dodajemy klka minut przed końcem gotowania ryżu. Na koniec dodajemy natkę, mieszamy i posypujemy serem.

Warianty:

- latem świeże grzyby zamiast suszonych

- wczesnym latem kurki zamiast mieszanki grzybów rurkowych (podgrzybki, prawdziwki, koźlarze)

Risotto z bobem i suszonymi pomidorami

czarny ryż (odmiana np. Venere, nie mylić z dzikim ryżem), bulion warzywny, przyprawy, bób, suszone pomidory (używam wersji bez zalewy)

Uwaga: czarny ryż bardzo puszcza kolor, warzywa lepiej dodawać do niego pod koniec

Gotujemy ryż z bulionem, osobno bób, moczymy pomidory. Obieramy bób i kroimy ziarna na drobniejsze kawałki.

Warianty: zwykły ryż arborio lub kasza jaglana zamiast czarnego ryżu

Risotto z marchewką i pomarańczowymi pomidorami

ryż do risotto, masło, przyprawy (sól, pieprz, odrobina cukru, mnóstwo koperku), marchewka, pomarańczowe pomidory, ser

Kroimy marchewkę w pół- lub ćwierćplasterki zależnie od grubości. Kiedy się przyzłoci, dodajemy ryż, chwilę smażymy, zalewamy wodą (moje proporcje: pół szklanki ryżu, szklanka wody, potem dodawać w miarę potrzeby). Obieramy i kroimy pomidory, dodajemy, na koniec koperek i posypujemy serem.

Warianty:

- wariant żółty

- wariant czerwony

Wyobrażone, ale niewypróbowane z powodu niemożności kupienia niepomarańczowej marchwi.

Potrzebuję kupić nowe buty. Zawsze miałam słabość do klasycznych sznurowanych trzewików - bardziej eleganckich, nie sportowych, choć ogólnie elegancji nie lubię.

Warunki:

- niski obcas (preferowany 1-1,5 cm, maksimum 3,5 cm)

- sztuczna skóra (po prostu nie chcę nosić niczego zrobionego z martwych zwierząt)

W sumie najbardziej podobają mi się męskie półbuty... Noszę rozmiar 40, więc mieszczę się w dolnym zakresie dostępnej męskiej rozmiarówki, ale kiedy mierzę męskie półbuty, wydają się one jakoś zupełnie inaczej wyprofilowane - np. wierzch lekko się wygina w połowie stopy. Takie buty mogą się szybko niszczyć i zwyczajnie są niewygodne. Czym właściwie różni się męska 40 od damskiej 40? Możecie polecić jakieś buty? Mogą być też damskie półbuty w neutralnym, bardziej męskim stylu, ale właśnie pełno jest półbutów nadmiernie sportowych (zwyczajnie mi się nie podobają, dla mojego gustu "półbuty" i "sportowe" trochę się wzajemnie wyklucza) albo na zbyt wysokim obcasie - a w tej dziedzinie mam bardzo, nomen omen, niską tolerancję. Jak wskazałam, preferuję obcas 1-1,5 cm, zupełnie płaskich nie lubię, ale wysokich ani cienkich obcasów nie potrafię nosić w ogóle i nie zamierzam się dostosowywać.

Moje pytanie może za-dziwić. Ale nie, nie jestem trollem. Jestem prawdziwą dorosłą kobietą, która nigdy nie była w związku.

Jestem aseksualną lesbijką, więc mam mniejsze pole manewru, ale być może ogólne zasady są podobne niezależnie od orientacji...

Ogólnie dobrze się czuję ze swoją samotnością. Ba - mam dużo starokawalerskich (nie "staropanieńskich", to jest typowo starokawalerskie ) nawyków i być może nawet nie umiałabym być w stałym związku. Ale jednak czasami chciałabym mieć bliską osobę. Przyjaciółkę od serca. Najlepszą kumpelę. Siostrzaną duszę. Towarzyszkę przygód. Nawet romantyczną przyjaciółkę wedle wzorców, które istniały do początku dwudziestego wieku, kiedy nowoczesna seksuologia kazała uznać za chorobę coś, co wcześniej traktowane było jako wzniosłe i niewinne (nic nie zmyślam, bliskie związki między kobietami były historycznie traktowane z ogromną pobłażliwością, jeżeli tylko kobiety wypełniały swoje obowiązki społeczne i żadna z nich nie próbowała udawać mężczyzny). Ale nie kochankę w znaczeniu seksualnym.

I jakoś nawet nie wiem, jak szukać. Jedna dziewczyna sama mnie zaczęła podrywać, ale potem szybko się ewakuowała - może wystraszona moim statusem dziwoląga, który nigdy nie był w związku. Jeżeli nigdy nie znajdę partnerki - moje życie nie będzie klęską, ale będzie mniejsze, niż mogłoby być.