26 odpowiedzi w tym temacie

[kasia1111]

Od ponad 2 lat mam chłopaka. Jest moją pierwsza miłością. Chcemy razem zamieszkać u niego w domu. Mieszka razem z matką. Niedługo będą misuała zminić prace i tu pojawia się możliwośc przeprowadzki. Ale moja mama nadal mowi o nim kolega i traktuje go z góry. Nie wiem jak mam ja przygotować na to że się wyprowadzę. Wkurza się nawet jak zotaje u niego w wekend. Kiedyś zagrozila mi że jak zajdę w ciąże to się zabije i to będzie moja wina.

[Kasiula]

Kiedyś zagrozila mi że jak zajdę w ciąże to się zabije i to będzie moja wina.

A ile Ty masz lat?
Wydaje mi się, że powinnaś szczerze porozmawiać z mamą, wytłumaczyć jej, że on jest dla Ciebie ważny i, że najwyższy czas, żeby przeciąć pępowinę i rozpocząć własne życie. Powiedz jej, że jesteś już dorosła i masz prawo (a nawet obowiązek!) sama o sobie decydować. Zrób to dyplomatycznie, a na pewno wszystko będzie ok.

[Nymphadora]

Przede wszystkim porozmawiaj z mamą na spokojnie, dyplomatycznie, tak żeby nic nie było na siłę czy na złość... no i własnie, ile masz teraz lat? Dla mamy to na pewno ma duże znaczenie ;>

[Kasiula]

Powiedz jej, że jesteś już dorosła

o ile koleżanka jest

Napisała, że pracuje, więc wnioskuję, że jest. Zresztą, dla pewności spytałam o wiek

[kasia1111]

dziękuję za zainteresowanie. mam 23 lata i prawdopodobnie w styczniu zostanę bez pracy i w tym własnie widze możliwość aby stanąc na prawie wlasnych nogach (prawie bo zamieszkalabym z moim chłopakiem w Poznaniu). Prawie 30 km od domu. Jestem z moim chłopakiem od prawie dwóch lat. Widzimy się tak często jak to możliwe. On przyjeżdża do mnie raz w tygodniu a ja do niego na wekend. Moja mama powiedziła że nigdy nie zgodzi się na to aby on spał w naszym domu. Jego rodzice nie mieli żadnych oporów abym u nich spala po roku znajomośći. Problem polega na tym że ona nie słucha. Rozmawiałam z babcią i ona nie protestowała kiedy jej powiedziałam że się wyprowadzę. Mama unosi się powtarzając że mój chłopak to prosty nieudacznik. Chociaż ma dobrą pracę, nie ma nałogów i jest spokojnym kochanym facetem ( l.24).
Ją zostawił ojciec prawie 10 lat temu i mówi że mnie też to spotka.

[Anija]

Kiedyś zagrozila mi że jak zajdę w ciąże to się zabije i to będzie moja wina.

Kasia moim zdaniem powinnaś porozmawiać z mamą (tak jak to pisały dziewczyny)
to ciężka sytuacja w której się znalazłaś
w końcu 2 lata związku to nie jest mało i Twoja mama w końcu powinna zrozumieć, że się kochacie

[Viagra]

Ją zostawił ojciec prawie 10 lat temu i mówi że mnie też to spotka.

To wiele wyjaśnia, niesety Twoja mama po prostu została zraniona i boi się, że tobie przytrafi sie to samo. Nie wiem czy jesteś jedynaczka czy masz rodzeństwo. Bo jeśli dodatkowo mieszkałaś z mamą sama to jest to dla niej podwójnie trudna sytuacja ( syndrom pustego gniazda ) Może się bać, że zostanie sama Musisz to zrozumieć i próbować jej wyjaśnić, że zależy ci na tym związku, two chlopak tym bardziej powinien próbować pokazać się jej z jak najlepszej strony, może to jakoś pomoże

[Madzia81]

spokojna długa, poważna rozmowa z mamą, wyjaśniająca że ON jest dla Ciebie TYM właściwym, przedstawiająca mamie Wasz pomysł na wspólne życie, gospodarowanie pieniędzmi, no i uśiwadamiająca jej, że Twoje życie nie musi potoczyć się tak samo jak potoczyło się jej

[kasia1111]

Już przećwiczyłam spokojną rozmowę - nie dało rady. Kiedy powiedziałam że moje koleżanki twierdzą że pasujemy do siebie stwierdziała że są głupie. Kiedy mówię że go kocham i on mnie to też jestem głupia, nieznam życia itd. Myślałam o syndromie pustego gniazda zle ostatnio kiedy zapytała starszego brata "dlaczego nie szuka pracy za granicą ?" to zabrzmiało to tak jaby chciała się go pozbyć czyli raczej nie boi się samotnośći. Próba spokojnej rozmowy kończy się albo jest obrażona prze kilka dni, każe mi się wynosić do mojego pokoju albo krzyczy że nie potrafię już z nią normalnie rozmawiać i chętni bym ją zabiła.

[Anija]

Próba spokojnej rozmowy kończy się albo jest obrażona prze kilka dni, każe mi się wynosić do mojego pokoju albo krzyczy że nie potrafię już z nią normalnie rozmawiać i chętni bym ją zabiła.

nawet nie myśl o zabijaniu
a co na ten temat mysli twoj chlopak? wie jaki stosunek ma do niego twoja mama?

[madzia]

Na Twoim miejscu w takim wypadku to nawet nie rozmawiałabym z mamą o tej wyprowadzce tylko postawiła ją przed faktem dokonanym

No pewnie

I nie daj sie ponizac i odbierac szansy na nowe zycie. w koncu to z facetem bedziesz reszte zycia a nie z matka, ktora nie wie jaka ci krzywde wyrzadza Jesli masz sie sparzyc to sie sparzysz.
Nie wiem jakie sa stosunki miedzy wami ale teraz juz nie powinna cie trzymac na sile w domu a zazwyczaj takie nakazy, zakazy i tak obracaja sie przeciwko wiec uswiadom ja.

Kurde...dla mnie to w ogole jakies dziwne

[Viagra]

uuu a więc nie jesteś jedynaczką, więc samotności sie nie boi, kurde nie chcę sie bawić w psychologa, ale serio wydaje mi się, że twoja mama jest uprzedzona do mężczyzn ( to jak traktuje twojego chłopaka i samo to jaki ma stosunek do syna ) i chyba nic juz jej nie pomogą takie rozmowy i tłumaczenia z twojej strony, tu potrzeba specjalistycznej pomocy

Na Twoim miejscu w takim wypadku to nawet nie rozmawiałabym z mamą o tej wyprowadzce tylko postawiła ją przed faktem dokonanym - to Twoje życie i masz prawo o nim decydować, a jeśli Twoja mama nie szanuje ani Twoich decyzji ani znajomych no to niestety, ale to już jest jej wybór....

Też tak uważam

[Kasiula]

Kociak i Viagra mają rację. Powinnaś postawić mamę przed faktem. Ale powiedz jej to odpowiednio wcześniej, żeby miała czas na oswojenie się z tym. Nie wiem, np. 2 tygodnie wcześniej. Po prostu powiedz: mamo, za 2 tygodnie się wyprowadzam. Wyjaśnij jej dlaczego, ze chcesz mieszkać ze swoim chłopakiem, że chcesz szukać pracy i rozpocząć samodzielne życie. Na pewno będzie Ci robiła wyrzuty, ale jeśli po jakimś czasie po Twojej wyprowadzce zauważy, że wszystko jest ok i Twoja decyzja była dobra, że dajesz sobie radę, to myślę, że się z tym pogodzi.

[oOmikuniaOo]

to prawda masz trudną sytuacje.. ale jesteś juz dorosła więc masz prawo ułóżyć sobie życie z kim chcesz i jak chcesz. Jednak myśle że twoja mama martwi sie o ciebie i boi że przydarzy się jej to samo co Tobie, najlepsza bedzie w takiej sytuacji rozmowa... powiedz jej że kochasz tego chłopaka... i spytaj jakie ma powody żeby mu nie ufać, nie może przez całe życie przecież patrzeć na swój przypadek. Jeśli jesteś z tym człowiekiem szczęśliwa to twoja mama z czasem będzie musiała to zrozumieć i się z tym pogodzić...

[magdaaaaa]

Trudny temat i pewnie wiele osób ma z tym problem

[viola]

Jeśli chodzi o tytuł tematu.Przede wszystkim szczera rozmowa z rodziną.Przedstawienie swojego punktu widzenia,dlaczego chce się to zrobić.
No i wzajemne zaufanie.

[Wisienkowa]

Ja mam trochę taki problem, że u mnie w domu wszyscy uważają, że nadal mieszkam z nimi i muszę wracać na weekendy, bo mieszkam w domu rodzinnym, babcia najbardziej jojczy, żebym nie jechała itp. Ciągle słyszę, że co ja będę robić w mieszkaniu, że tutaj na wsi jest mój dom. Codziennie do mnie wydzwaniają, co robię, co gotuję etc. i wiszą na telefonie po godzinie. Mówię, że jestem zajęta i że rutyna, uczelnia i nie mam o czym gadać to się obrażają. Co tydzień słyszę pytanie czy wracam na weekend, bo co ja będę robiła w mieście. Czuję przez to presję.

 

Tymczasem ja właśnie dlatego się wyprowadziłam, bo wcześniej jak chciałam nawet na spacer wyjść to musiałam mówić gdzie idę i z kim i słyszałam żebym nie szła, bo przecież mogę w domu posiedzieć. Ja wiem, że babcia to starsza osoba, nie chcę jej zasmucać, ale ona nie rozumie, że każdy zdrowy człowiek musi kiedyś wyjść z domu. Jak przyjeżdżam to i tak nie gadam z babcią, bo ona siedzi u siebie w pokoju i nawet na herbatę nie przyjdzie. 

 

U mnie w domu panuje taka mentalność, że wychodzenie z domu musi mieć ważny powód i nie można wyjśc ot tak dla przyjemności na spacer. 

 

Teraz jest długi weekend i albo mam siedzieć cały tydzień na wsi, bo już usłyszałam, że muszę zostać, bo tu jest mój dom, albo mam opcję skłamać, że coś mi wypadło ważnego. Serio, czuję presję...