Babski Swiat

Ula · Wysłany: 2007-07-12, 16:02

Skończyłam 2,5-letnie studium psychologiczne, tak dla siebie. Spotkałam tam wspaniałych ludzi, właśnie psychologów, którzy prowadzą praktykę terapeutyczną. Osobiście uważam, że nikt tak nie może pomóc, jak zupełnie obca osoba. Takie osoby są jak aniołowie stróżowie, postawieni przez "opatrzność" na naszej drodze. Znajomi mogą pomóc, oczywiście- ukoić nasz żal, przytulić. Jednak często są stronniczy, choćby nawet poprzez sympatię do nas.

Magdaru · Wysłany: 2007-07-12, 16:40

dziękuję Ula za ten post, cały czas próbowałam przekonać dziewczyny, że psycholog potrafi pomóc, ale nie udało mi się :-?

fajnie, że chociaż jedna osoba podziela moje zdanie ;-)

Kociak · Wysłany: 2007-07-13, 17:55

Ja uważam, że to niekoniecznie musi być depresja. Być może to zwyczajna reakcja na zaistniałą, ciężką dla Ciebie sytuację. Poczekaj jeszcze kilka dni, chyba że taka sytuacja utrzymuje się już przez dłuższy czas, wtedy faktycznie warto skorzystać z pomocy rodziny czy też z fachowej pomocy psychologa. My tutaj nie powiemy Ci czy to depresja czy też nie...

JOVITA · Wysłany: 2007-10-03, 14:30

ja mysle ze to moze byc depresja choc na razie malo co napisalas , sama chorowalam na depresje i wiem ze to jedna z najpowazniejszych chorob bo niszczy czlowieka i stawia ryzyko zagrozenia zycia , mysle ze na razie poczekaj i sprawdz ile ten stan bedzie sie utrzymywal , pij herbate z dziurawca i jedz banany , a przy okazji zapisz sie do psychologa , potrzebna ci jest pomoc wygadania sie i wsparcia ze strony terapeuty , psycholog bedzie juz wtedy wiedzial czy musisz isc do psychiary czy wystarczy sama terapia , , ja niestety musialam brac silne psychotropy i do tego terapia ktora trwa nadal..

Viagra · Dodano: 2007-10-03, 17:25

kasianr123 · Wysłany: 2008-03-10, 01:07

Wracajac do istoty depresji. Chodzilam przez moment do psychologa, bralam leki, ale głownie z powodów finansowych przestałam. Nie wiem, czy to nie byl blad, bo wedlug psychologa mialam depresje. Nadal(teraz juz bez lekow i teriapii) mam straszne wahania, czesto łapie mnie poczucie bezsensu zycia, ale moze to z powodu stylu zycia jaki prowadze:(pisalam w innej zakladce o tym, ale opisze skrótowo jeszcze raz) duzo czasu, zero znajomych, rozpad rodziny, ciagla samonosc i zmuszanie sie do nauki czegos, czego ostatecznie nie jestem pewna. Jednym slowem nuda- ktorej nie umiem zmienic:(( Wykonce sie sama ze soba chyba niedlugo heh. Przechodzilyscie cos podobnego? a jesli tak( i jesli podobnie jak ja ,,odwiedzilyscie psychologa'' to czy rowniez mowil wam o ,,slabym ukladzie nerwowym'' itd?

Madae · Wysłany: 2008-03-10, 01:47

kasianr123 · Wysłany: 2008-03-10, 14:10

pomoglas, pomoglas. Przede wszystkim uspokoilas, bo po tym co usłyszalam od tego psychologa strasznie sie o siebie martwilam i momentami tracilam nadzieję, ze kiedy kolwiek bede normalna. Moze przyblize to co mi powiedziala. Ze wzgledy na to, ze moja babcia od strony mamy miala schizofremie, a ze strony ciotka(najciezszy przypadek w Lublincu), jak równie przez wzglad na opis moich rodzicow, sposobu radzenia sobie z zyciowymi problemami mam podobno( nie wdajac sie w szczegóły) słaby uklad nerwowy. Czy to sie charakteryzuje: moze róznymi rzeczami- najogolniej siateczki, które filtrują informacje odbierane przez nasze bdźce mam cieniutkie- oznacza to, ze normalna osoba odbiera informacje, one sa selekcjonowane i dociera do nich(juz swiadomie) ich optymalna ilosc. Do mnie, ze wzgledy na to, ze te siateczki mam cieniutkie, dociera o wiele wiecej. Jesli nie wypracowalam odpowiednich sposobow ich selekcjonowania, w moim zyciu panuje balagan( a w moim niestety panuje), to bardziej sie stresuje, mam dziwne mysli(bardzo duzo), moja swiadomosc wszystkiego jest o wiele wieksza, bo ilosc informacji, kotre do mnie docieraja jesduza, czasem mam wrazenie, ze zbyt duza. Rzeczywiscie to aktualnie czuje- bałagan, wiele mysli,a to wszystko chyba przez nadmiar czasu i brak jego samoorganizacji. Ale masz racje, nie powinnam sie skupiac na problemie. Uspokoilas mnie, bo rzeczywiscie nie czuje, ze mam depresje, tylko raczej brak harmoni- równowagi pomiedzy przyjemnosciami, a obowiazkami. Wszystko byłoby wporzadku i moglabym na to zapatrywac sie optymistycznie, gdyby nie fakt, ze jakos mam ostatnio trudnosci z poznawaniem ludzi. Poznaje ich, naturalnie, ze tak, ale nie takich, jakich bym chciala. Ludzie w Warszawie sa specyficzni- lubia rozmawiac o rzeczach powierzchownych, - ja nie, tymbardziej teraz. Byloby zupelnie inaczej, gdybym miala tutaj pare bliskich osob, z kotrymi moglabym porozmawiac w razie jakiegos ciezkiego dnia, a na codzien o rzeczach glebszych. Niestety....nie spotkalam dotąd takiej osoby, mimo, ze rozmawiam z wieloma- z moich grup zajęciowych, byłam na obozie i...po raz kolejny zmuszona jestem napisac,, niestety''. Slyszalam teorie, ze to moze byc zwiazane z moim kierunkiem-, ze ludzie z prawa sa poprostu sztuczni, dziwni i tyle. Co do hobby- masz racje- to cieszy. MAm wiele zainteresowan, czasem mysle, ze nawet zbyt wiele. Zbyt wiele bym chciala pogodzic, ale przez brak ludzi nie moge dac upust temu. Nie jestem( moze to próżne) osoba, ktora robi cos dla siebie, bez jakiejkolwiek checi pokazania tego swiatu, innym- mówiac krótko, bez pochwalenia sie, uzewnetrznienia itd.:) Co sodzisz na ten temat?

Madae · Wysłany: 2008-03-10, 14:27

co do tych siateczek i tak dalej

to on Ci po prostu chyba próbował powiedziec ( tylko strasznie jakos naokoło

) ze troszku przewrazliwiona jestes...i próbował to wytłumaczyc twoimi ciezkimi przezyciami z przeszłosci.... bo przeciez zadnych siateczek Ci nie badał ( to sa piekielnie drogie badania

) wiec pewnosci miec nie moze

jesli chodzi o te przypadki które trafiały sie w rodzinie to sie nimi nie sugeruj..... jezeli zaczniesz wierzyc ze naprawde odziedziczyłas chorobe to nawet bedac zdrowa po prostu sie w nią wpędzisz

Co do studiów i studentow prawa.....no cóz

słyszałam podobnie... ze sa sztuczni i sztywni, a szczególnie te grupy juz bardziej zaawansowane, bo na poczatku trafiaja sie fajni ludzie jak wszedzie, ale odpadaja z roku na rok i na starszych latach zostaja własnie ci sztywni głównie

...nooo ale Ty zawsze mozesz byc jednym z wyjątków

kasianr123 · Wysłany: 2008-03-10, 20:59

Ostatnia częsc nie brzmiala pocieszajaco, ale racje, nie bede sie poddawac. Byc moze istnieja ludzi, którzy majac tylko 3 dni zajec w tygodniu potrafia sobie reszte czasu efektywnie zorganizować. Ja do nich nie nalezę- zdecydowanie i jak narazie nie wiem jak to zrobic. CHCE COS DO CHOLERY ZMIENIC. Czuje, ze mam dosc duzy potencjał i jeszcze wiele pracy przed sobą. Nie wiem jednak jak sie do tego zmotywować nie czujac w swoim zyciu tego czegos, rytmu i zarazem psychicznej harmonii. Nie pozwole jednak o sobie powiedziec, czy tez powiedziec sobie sama, ze jestem leniwa, bo bywały momenty, ze charowala jak wół i nawet to mi sie podobalo.Zdecydowanie bardziej, niz moje obecne, stagnacyjne zycie. Chyba się wybiore do jakiegos trenera motywacyjnego. Sama, całkiem sama bez ludzi, wsparcia nie dam rady- wiem o tym, bo probowałam, nawet dzisiaj i niestety kolejna porażka:((( Zauważyłam, ze bez ludzi, bez poczucia, ze zyje w jakiejs spolecznosci nie dam rady. Tak wiec dziekuje Wam dziewczyny- napewno bedę zagladac tu częscie, zeby nie rzec- codziennie:)

Madae · Wysłany: 2008-03-11, 00:39

Dorotea · Wysłany: 2008-03-11, 12:42

Madae dałaś koleżance naprawdę dobre rady.
Kasiu - bo takie chyba Twoje imię?
Jesteś na tzw. rostaju dróg.
Niestety wrażliwi i myślący ludzie często popadają w takie tarapaty.
Trochę zgubiłaś sens życia ( brak bliskiej osoby u boku, kierunek studiów który Ci nie odpowiada) ale to są sytuacje, które miną i które przejdziesz z powodzeniem.
Byłam w podobnej sytuacji i sama nie wiem jak dałam radę to przejść....gdy teraz na to patrzę, nie mogę w to uwierzyć.
Przyjaciółka powiedziała mi kiedyś,że myślała że już po mnie, że nie dam rady ale dałam.
Człowiek ma w sobie więcej siły niż myśli.
Warszawa to w istocie specyficzne miasto.
Miałam tam nawet zamieszkać ale nie zdecydowałam się.
Tam trudno o bliskie więzy z ludźmi ale nie jest to niemożliwe.
Tam jest wiele samotnych osób, które wyjechały tam do pracy czy szkoły i też czują się samotne.
Poszukaj takich osób.
Studiujesz naprawdę wspaniały kierunek i możesz pomóc wielu osobom.
Jest wiele fundacji, które szukają wolontariuszy.
Nie wiem jaką robisz specjalizację, ale wiem że szukano w Warszawie studentów prawa do pogotowia dziecięcego, szukała też fundacja zajmująca się prawami ojca i wiele innych organizacji.
Zauważyłam u siebie, że im więcej mam zajęć tym mniej czasu na myślenie o swoich biedach.Myślę,że jak zauważysz,że dzięki Twojemu kierunkowi studiów można pomóc innym, to może polubisz je.
Rozejrzyj się wokół-na pewno jest obok ktoś kto też szuka bliskiej i bratniej duszy :-)

Trzymaj się mocno :-)

kasianr123 · Wysłany: 2008-03-12, 00:33

Mam nadzieje, bo dzisiaj znow płakalam i zeby nie myslec, ze od mniej wiecej czerwca nie poznaje nowych osob, jestem całkowicie sama i wszystko traci (chyba w wiekszosci przez to) sens, sprzątałam. Srednio pomoglo mówiac szczerze.

Madae · Wysłany: 2008-03-12, 01:31

wiesz

co do sprzatania to mi ono humoru tez nie poprawia

tyle ze czas zapycha

najlepszym lekarstwem bedzie hobby

albo zwierzak ( w sumie tez moze byc hobby

) całkowicie Cie zaabsorbije ( mozesz mi wierzyc na słowo

) a i napewno pomoze nawiazac nowe znajomosci

Dorotea · Wysłany: 2008-03-12, 11:24

widzę,że mój pomysł z wolontariatem się nie przyjął a szkoda...........moża naprawdę pomóc i poznać wyjątkowe osoby